Een goed stuk taart

Slaap nu toch gewoon, denk je. Nog 5 uur en dan moet je weer opstaan. Je knijpt je ogen dicht en probeert jezelf in slaap te praten. Iets dat je nog nooit eerder gelukt is, maar vanavond geloof je dat het anders is. Je maag gromt zachtjes. Nee, dat stuk taart laat je staan. Je hebt al meer dan genoeg gegeten. Shit, nu denk je aan niets anders meer dan taart. Er niet aan proberen denken, doet je alleen maar meer snakken naar die romige glazuur en zachte, luchtige textuur. Je speekselklieren schieten in gang, je mond vult zich met water en je likt onwillekeurig je lippen. Wat kan een goed stuk chocoladetaart smaken. Alsof het universum je een duwtje geeft, beginnen de lakens ineens kriebelig te voelen. Wat eerder gezellige warmte was, voelt nu koortsig. Er rolt een zweetdruppel over je nek terwijl je wanhopig woelt om je comfortabele afdruk in het matras terug te vinden. Alles voelt vochtig en klam. Je gooit het laken van je lijf. De verlammende koude neemt je lichaam kortstondig over. Nog heel even blijf je liggen, dankbaar voor de verkoeling, alsof je niet al lang besloten hebt om die verdomde taart te gaan opsmullen. Je gaat bruut rechtop zitten en gooit één been uit bed. Je voet raakt de grond en er trekt een frisse golf van je voetpalm naar je knieën en dan je heup. Een korte maar krachtige rilling schiet door je lichaam. Nog voor je gewend bent aan het nieuwe klimaat, zet je je tweede voet op de grond. Als een soldaat die vecht voor het moederland, maak je je klaar voor de weg naar beneden.